Verhalen van Vidar

Wat betekent een Voedselbank voor mensen? Bij de Voedselbank Westelijke Mijnstreek aan de Rijksweg Centrum in Geleen draait het om meer dan alleen voedsel verstrekken. Hier staat de mens centraal. Het is een plek waar mensen zich gezien, gehoord én gewaardeerd voelen. Vidar werkt nu een jaar samen met de Voedselbank en die samenwerking blijkt van grote waarde.

Bij het WijkLeerbedrijf Sittard-Geleen staan studenten van 16 tot 27 jaar klaar voor inwoners van Geleen-Zuid. Ze doen samen kleine dagelijkse taken of sociale activiteiten, zoals bijvoorbeeld boodschappen doen. Of om gezellig samen een kopje koffie te drinken, mét een goed gesprek. Zo ook student Dean, die wekelijks bij mevrouw Ramakers op bezoek gaat.

Britt Rietrae (35) uit Sittard is een alleenstaande moeder van twee jonge kinderen. Ze zit in de bijstand, maar wist via Sociale Coöperatie Vidi haar droom nieuw leven in te blazen: het starten van haar eigen bedrijf, Het Mindsetbureau. “Ik wil anderen helpen om sterker in het leven te staan, ook als het tegenzit.”

“De toekomst ligt voor je”, zegt Heleen Langeveld bemoedigend tegen een jonge inburgeraar. Trots neemt de inburgeraar de getekende participatieverklaring in ontvangst. Dé start van de inburgering. Heleen Langeveld is inburgeringsregisseur bij Vidar. En vandaag mogen we met haar mee.

Voor een interview met de drie Vidar medewerkers die voor Nea International aan het werk zijn, hoeven we niet ver op pad. Want bij onze buren, op Millenerweg 2A, zijn Glenn, Richard en Toon dagelijks hard aan het werk. Ze maken er onderdelen van enkel- en duimgewricht braces, die onder de naam Push Braces wereldwijd verkocht worden.

Vidar in de wijk helpt inwoners die de reguliere arbeidsmarkt nog niet aankunnen. Dominique Moust zette zo haar eerste stappen in de samenleving na een moeilijke periode. En met succes: Binnen anderhalf jaar groeide ze bij Vidar van deelnemer naar voorvrouw met een contract.

Edwin is pas net uit de schoolbanken als hij in oktober 2020 een werkervaringsplek krijgt aangeboden binnen het team Wijkbeheer van de gemeente Stein. Na een moeizaam begin heeft hij zijn plek in het groen inmiddels helemaal gevonden: “Als ik geen domme dingen doe, dan blijf ik hier tot aan mijn pensioen.”

Toen Saskia anderhalf jaar oud was belandde ze als gevolg van een auto ongeluk in een rolstoel. “Ik heb alleen die wielen onder mijn kont, maar voor de rest is er niets. Ik wilde toen al gewoon meedoen in de maatschappij en zelfstandig werken,” lacht Saskia.